Język szwedzki jest językiem, który wchodzi w skład grupy języków północnogermańskich. Stanowi mowę ojczystą dla blisko dziewięciu milionów mieszkańców Szwecji, a także Finlandii. Swoimi początkami sięga IX wieku, kiedy to wyodrębnił się razem z dwoma innymi językami (duńskim oraz norweskim) z języka pranordyckiego.
Język szwedzki od początku był językiem, na którym widać było wyraźnie wpływ i naleciałości z innych języków. Tak więc odnaleźć możemy w nim zwroty zaczerpnięte z greki oraz łaciny (zwłaszcza w zakresie słownictwa wiążącego się z chrześcijaństwem), języka niemieckiego (szczególnie w tematyce związanej z handlem), francuskiego (głównie słownictwo z zakresu kultury) oraz, czego należało się oczywiście spodziewać, z wszechobecnego dzisiaj języka angielskiego, który odnaleźć możemy w większości popularnych i nowoczesnych terminów związanych z turystyką, przemysłem czy sportem.
Szwedzki jest językiem urzędowym przede wszystkim w Szwecji. Ten status udało mu się również uzyskać w Finlandii oraz na Wyspach Alandzkich. Jest również jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W mowie potocznej występują regionalne dialekty, które jednak są do siebie zbliżone i nie wpływają na zaburzenia wzajemnej komunikacji pomiędzy mieszkańcami różnych części kraju.
Przykladowe pojecia:
karczoch (pl.) - kronńrtskocka, jordńrtskocka (se.)
dodatek (pl.) - bilaga, blindtarm (se.)
przeciwciało (pl.) - antikropp (se.)
dolega (pl.) - sara, skada (se.)
osprzęt komputerowy (pl.) - maskinvara (se.)
pasta (pl.) - polsk (se.)
Europa (pl.) - Europa (se.)
łagodny, miły, życzliwy, rodzaj, (pl.) - god, snńll, vńnlig, sort, art, hygglig (se.)
stan wyj±tkowy (pl.) - undantagstillstand (se.)
przeszkadzać (pl.) - hindra (se.)