Język szwedzki jest językiem, który wchodzi w skład grupy języków północnogermańskich. Stanowi mowę ojczystą dla blisko dziewięciu milionów mieszkańców Szwecji, a także Finlandii. Swoimi początkami sięga IX wieku, kiedy to wyodrębnił się razem z dwoma innymi językami (duńskim oraz norweskim) z języka pranordyckiego.
Język szwedzki od początku był językiem, na którym widać było wyraźnie wpływ i naleciałości z innych języków. Tak więc odnaleźć możemy w nim zwroty zaczerpnięte z greki oraz łaciny (zwłaszcza w zakresie słownictwa wiążącego się z chrześcijaństwem), języka niemieckiego (szczególnie w tematyce związanej z handlem), francuskiego (głównie słownictwo z zakresu kultury) oraz, czego należało się oczywiście spodziewać, z wszechobecnego dzisiaj języka angielskiego, który odnaleźć możemy w większości popularnych i nowoczesnych terminów związanych z turystyką, przemysłem czy sportem.
Szwedzki jest językiem urzędowym przede wszystkim w Szwecji. Ten status udało mu się również uzyskać w Finlandii oraz na Wyspach Alandzkich. Jest również jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W mowie potocznej występują regionalne dialekty, które jednak są do siebie zbliżone i nie wpływają na zaburzenia wzajemnej komunikacji pomiędzy mieszkańcami różnych części kraju.
Przykladowe pojecia:
gra, gem (w tenisie), (pl.) - parti, spel, villebrad, lek (se.)
potwierdzenie (odbioru) (pl.) - erkńnnande (se.)
¶rednia (pl.) - medelmattlig (se.)
umocować, zabezpieczyć, zapewnić, (pl.) - trygg, betrygga, sńker (se.)
starszy (pl.) - ńldre, flńder (se.)
ukrzyżować (pl.) - korsfństa (se.)
czę¶ciowo (pl.) - delvis, dels (se.)
egzaminator (pl.) - utredningsman (se.)
bagażnik (pl.) - anlagsbńrare (se.)
przewodnik (pl.) - dirigent, konduktör, avledare (se.)