Język szwedzki jest językiem, który wchodzi w skład grupy języków północnogermańskich. Stanowi mowę ojczystą dla blisko dziewięciu milionów mieszkańców Szwecji, a także Finlandii. Swoimi początkami sięga IX wieku, kiedy to wyodrębnił się razem z dwoma innymi językami (duńskim oraz norweskim) z języka pranordyckiego.
Język szwedzki od początku był językiem, na którym widać było wyraźnie wpływ i naleciałości z innych języków. Tak więc odnaleźć możemy w nim zwroty zaczerpnięte z greki oraz łaciny (zwłaszcza w zakresie słownictwa wiążącego się z chrześcijaństwem), języka niemieckiego (szczególnie w tematyce związanej z handlem), francuskiego (głównie słownictwo z zakresu kultury) oraz, czego należało się oczywiście spodziewać, z wszechobecnego dzisiaj języka angielskiego, który odnaleźć możemy w większości popularnych i nowoczesnych terminów związanych z turystyką, przemysłem czy sportem.
Szwedzki jest językiem urzędowym przede wszystkim w Szwecji. Ten status udało mu się również uzyskać w Finlandii oraz na Wyspach Alandzkich. Jest również jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W mowie potocznej występują regionalne dialekty, które jednak są do siebie zbliżone i nie wpływają na zaburzenia wzajemnej komunikacji pomiędzy mieszkańcami różnych części kraju.
Przykladowe pojecia:
słaby; kruchy (pl.) - skröplig, ömtalig, brńcklig (se.)
lina; sznur, granica, kreska; linia (pl.) - linje, rad, streck, fodra, lina, elledning (se.)
ułuda (pl.) - villa, syn- (se.)
stopień (również naukowy) (pl.) - grad (se.)
wibrował (pl.) - dallra, vibrera (se.)
niedziela Zielonych ¦wi±t (pl.) - pingstdag (se.)
liczenie, zliczanie, obliczanie liczno¶ć (pl.) - greve, rńkna (se.)
skrypt, scenariusz (pl.) - andelsbevis (se.)
komponował (pl.) - komponera, utarbeta (se.)
królow± (pl.) - drottning (se.)