Język szwedzki jest językiem, który wchodzi w skład grupy języków północnogermańskich. Stanowi mowę ojczystą dla blisko dziewięciu milionów mieszkańców Szwecji, a także Finlandii. Swoimi początkami sięga IX wieku, kiedy to wyodrębnił się razem z dwoma innymi językami (duńskim oraz norweskim) z języka pranordyckiego.
Język szwedzki od początku był językiem, na którym widać było wyraźnie wpływ i naleciałości z innych języków. Tak więc odnaleźć możemy w nim zwroty zaczerpnięte z greki oraz łaciny (zwłaszcza w zakresie słownictwa wiążącego się z chrześcijaństwem), języka niemieckiego (szczególnie w tematyce związanej z handlem), francuskiego (głównie słownictwo z zakresu kultury) oraz, czego należało się oczywiście spodziewać, z wszechobecnego dzisiaj języka angielskiego, który odnaleźć możemy w większości popularnych i nowoczesnych terminów związanych z turystyką, przemysłem czy sportem.
Szwedzki jest językiem urzędowym przede wszystkim w Szwecji. Ten status udało mu się również uzyskać w Finlandii oraz na Wyspach Alandzkich. Jest również jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W mowie potocznej występują regionalne dialekty, które jednak są do siebie zbliżone i nie wpływają na zaburzenia wzajemnej komunikacji pomiędzy mieszkańcami różnych części kraju.
Przykladowe pojecia:
pyszny (pl.) - vńlsmakande, ljuv, delikat (se.)
kontrola; nadzór (pl.) - uppsikt (se.)
pan domu; gospodarz, panicz, (pl.) - mństare, bemństra, husbonde, patron (se.)
pławik (pl.) - kork (se.)
nadprzyrodzony (pl.) - sjńlslig, andlig (se.)
proz± (pl.) - prosa (se.)
tolerancja (pl.) - tolerans (se.)
utrapienia (pl.) - huvudvńrk (se.)
s± (pl.) - ar (se.)
ostrze (pl.) - knivblad (se.)